Zij is overal,
ze is op weg.
Haar ziel is oud, geworteld,
toch blijft ze jong zolang zij wilt.
Zij leeft in de reis.

Zij loopt dwars door muren,
zij vangt geen wind.
In de wolken is ze licht,
donker in het verdriet.
Zij is echt,
zoals ze danst.

De tijd raakt haar
zoals zij hem;
zorgvuldig.
Zij leert ervan.

Zij is de helderdenker,
de onaangeraakte aarde.
Zij is geen bezit.
Wij hebben elkaar niet,
wij zijn elkaar.

xa9Laura Nauta, december 2008

Jij was lang al verloren
En de uitkomst stond vast,
Al wou je nog wachten
Tot hij ook gevlogen was

Hij kon niks meer zien,
Alleen jouw gouden mond
Want de lach was de piano
Die spelen begon

Het leek eerst nog stiekem
En of het zou zijn,
Maar hij rook de spekkies
Jij was mooi en klein.

De piano was allang stil
En hij, hij zweefde boven de stoom
Jij giechelde, pakte zijn hand
En de spekkies versmolten xe9xe9n droom.

xa9Eva Pander Maat, winter 2009

Soms zit ik op slot.
De sleutel bestaat niet,
maar wie weet breek jij me open
met je ogen.

Ik durf niet
te rennen zonder om te kijken.
Misschien als jij me meeneemt?

Vandaag is geen dag
om zo eenzaam rond te lopen,
ik wil je zoveel geven,
vragen, zien.

Ik droom als ik denk,
aan hoe je hier net stond,
morgen weer staat.
Zoals jij me vasthoud kan ik vliegen.

Als je een tijdje blijft,
zie je dat ik lach.

xa9Laura Nauta, januari 2009

Ik begon zelf.
Hoe ik, op een avond in mei
Mij hierin stortte

De zon stond al laag en wij fietsten oneindig
De avond was langer dan ooit
Hoe de vuurkolf mijn hebzucht deed waaien;
Die avond mijn ziel vergooid

Het was alleen lachen en eventjes kijken
Aan de andere kant van de muur
Maar de tijd sloop voorbij en ermee kwam de spanning
Een klein maar groot avontuur

Na xe9xe9n avond bleef volgen ik klaagde niet
Ik lag wakker en leefde het leven
Zonder xe9xe9n keer na te denken ademde ik het verhaal
Waarvan het einde allang was geschreven

Alles bleef groeien en daarmee mijn hart
Hoe had ik ooit zonder kunnen bestaan?
De middagen gloeiden en ik van trots, want
Ik kreeg jouw broek en trok hem aan

Het hoogtepunt was niet te vermijden
En xe9xe9n nacht was alleen wij die vlogen
Maar het begin van het einde, want ik kon niet weten
Dat jouw lippen je woorden bedrogen

Het afscheid kwam, en ik zou overleven
Maar ookal zei je, je had geen idee
Wat ik wou, wat ik dacht, wat ik voelde
Ik zag niks en ik speelde het mee.

Toen de klap kwam was hij te verwachten
Jij sprak altijd, maar wist nooit goed
En ik weet niet of ik ooit nog zal geloven
In de avond of hoe hij zijn moet

xa9Eva Pander Maat, winter 2008

Je wou nog wat zeggen
maar je zoete woorden bleven hangen
in de bevroren lucht
Je sloot je ogen, een ademtocht
streek langs je lippen
De afwachtende stilte viel
als de eerste sneeuw van die winter
Een brommer reed langs, in de verte
een loeiende sirene
De wereld ontdooide langzaam,
langzaam
Mijn bonkende hart
tegen jouw stille lichaam
Ik kuste je, oh hoe ik hoopte
dat ook jij ontdooien zou

xa9Floor Kalker, 2008

Ik was al wakker voor ik droomde.
Eerst was ik onzichtbaar,
verder niks want onzichtbaar is niks.

Gewichtloos.
Een speeltuintje, besneeuwd,
vroeger kwam ik daar, nu
voor het eerst sinds lang en zomers.
Daarna wilde ik een vogel zijn;
eerst was vliegen mijn grootste wens.

Drie rondegezichtenkinderen
wilden mij vangen, snel
veranderde ik in de maan.
Ze zouden me nooit vinden.

Manen met gezichtjes zijn stom,
daarom was ik nu de juf.
Vroeger kon ik alles zijn en mezelf;
mezelf en gelukkig want ik dacht niet na.

Ik wist precies genoeg,
maar op een dag begreep ik
per ongeluk iets wat grote mensen vertelden,
nu is het te laat.

Ik weet te veel, toen was ik klein.
Klein zijn vond ik niet erg.
Ik droomde ook dat ik droomde,
net als ooit op mijn verjaardag.

Ik keek naar een foto
van een dag die ik me nog herinnerde.
In mijn hoofd was ik hetzelfde gebleven
maar op de foto zeven jaar verschil.

Toen werd ik wakker.
Ik was veertien.

xa9Laura Nauta, december 2008

Er waren liedjes, regen en een heleboel kleuren,
limonade met rietjes en jij.
Die avond waren wij voor het eerst wij.

De dagen daarna waren kleine regenbogen,
gouden druppels in spinnenwebben.
Overal zag ik de muziek uit jouw ogen,
die mij dwong te blijven.

Dat je niet zomaar verdwijnt weet ik,
ik dacht dat de winter streng zou zijn,
maar jij betovert de sneeuw
en laat het voor mij dansen.

Het roept mijn naam, zachtjes wiegend
naar een onbekende wereld,
de jouwe?

In die wereld zijn vooral wij,
en alles wat we leuk vinden;
zeepsopbellen, zonsopgangen, gebakjes,
makkelijk te pellen mandarijnen.

Dat alles is er voor ons.
Ik ben er voor jou.
Ik weet niet waarom jij er bent,
je bent er.

xa9 Laura Nauta, september 2008

Voetstappen opgeslokt,
luchtig zout bijt zich vast.
De wind waait om en tegen,
dwars door mijn ribbenkast.

Elke golf hapt zand weg,
grijpt hebberig mijn voet.
Tijd verdwijnt in korrels,
ebt kabbelend naar vloed.

Ik ben allang niet meer,
een schelp, verloren veer
of rots heeft nu mijn ziel.

Het zinken van de zon,
toen ik mijn zee begon,
er daarna zelf in viel.

xa9Laura Nauta, augustus 2008

Op mijn huid
zweeft een hand
van niemand,
los zwemmend
in fantasie.

Maar ik
had een plan:
mooi weer

als jij terug bent.
In gedachten
lig ik
gewikkeld
om je enkels.
Ik ben een
slang, hopend
dat jij
nu nooit meer
wegrennen kan.

Ik proef bloed.
Mijn giftanden
doorboren
de losse hand.
Waarom?

Leg jij me uit
waarom?

xa9Laura Nauta, augustus 2008

aan de andere
kant van de muur
zat jij
altijd dichtbij,
voelde ik
je stem
we praatten
daar, zaten
rug aan muur
aan rug
lachten terug
naar het beeld,
zelf verzonnen
naamloos begonnen
gezicht

soms, ‘s avonds
als we
durfden, de angst
ons verloor
liepen we door
tot het einde
xe9xe9n stap verder
en ik had je gezien
jij misschien
had me aan kunnen
raken

wat stopte ons
daar; de vrees
dat je
anders zou zijn
het stenen gordijn
had ons juist
blootgelegd
veel meer gezegd
dan ik zou doen
als je hier
echt was

je kent me
vanmorgen,
na een droom,
liet ik het gebeuren
scheuren
de muur brokkelde
wij stortten in
een nieuw begin
ik zie

jou

xa9Laura Nauta, juli 2008