Winter
Je wou nog wat zeggen
maar je zoete woorden bleven hangen
in de bevroren lucht
Je sloot je ogen, een ademtocht
streek langs je lippen
De afwachtende stilte viel
als de eerste sneeuw van die winter
Een brommer reed langs, in de verte
een loeiende sirene
De wereld ontdooide langzaam,
langzaam
Mijn bonkende hart
tegen jouw stille lichaam
Ik kuste je, oh hoe ik hoopte
dat ook jij ontdooien zou
xa9Floor Kalker, 2008
20 January 2009 at 12:42
STOFGEZUIGD
Lichtgevend stof
op het stroompje, weet je nog?
Dat stroompje? Ik weet het nog
Dat toen je lachte
er stof in je ogen kwam
Weet je dan niet meer
hoeveel pijn dat deed, dat stof
in je ogen te zien?
Ik weet het nog, hoe de wolken
gingen stofzuigen, het stroompje,
het werd koud, het was koud
Weet je dan niet meer
dat je zei dat je nooit koud was?
Toen wist ik het nog niet, dat je loog
Want nu weet ik dat je het koud hebt
Ja, je bent koud, maar dat klinkt zo
definitief. Weet je,
ik stofzuig mijn kamer nooit meer
maar het helpt niet
Het helpt niet, om het stof
in jouw ogen weer te zien.